Taaak, i wtedy widzi się czy ma się autorytet czy nie. Niestety samemu w większości przypadków tego się nie zauważy.

Wczoraj zrobiłam kominek na zbiórce i zachowywali się okropnie.

Nie myślałaś o tym, że przyczyną możesz być Ty?

NA koniec dałam im trochę do myślenia, sądzę, że większość zastanowi się nad tym co robi.

Czujesz, że to Twoja ekipa? Czujesz, że jesteś ich wodzem? Traktuję Cię tak? Ja nigdy nie narzekałem w ten sposób na swoich ludzi. Szantaże emocjonalne już wiele razy pokazały na poprzednim drużynowym do jakich szkodliwych skutków doprowadzają.

tzn. Druhu Słonko... Druhna nie może stać bezsilna... Nie może nie reagować na olewcze podejście do sprawy... Ja mam chyba jakiś pomysł! Pojedzcie sobie na biwak, choćby dwudniowy. No! I w nocy obudź każdego z osobna, karz ubrać mu się w mundur i pogadaj z nim oko w oko... Tylko szczerze... Jeśli nie umie po koleżeńsku, to porozmawiaj z nim jak przełożona... Połóż przed nim chustę Waszej drużyny, możesz ewentualnie krzyż harcerski... Powiedz im Wszystkim, ze harcerstwo to nie jest koło wzajemnej adoracji, że jest dla każdego, ale nie dla wszystkich... Jeśli jest w nim mu źle to nikt go tu nie trzyma... Powiedz mu, że on sam jest kowalem swojego losu... Zapytaj go, dlaczego zachowuje się jak dziecko i czy wiąże jakieś plany z harcerstwem... Podnieś chustę i powiedz mu, że ni każdy ma zaszczyt ją nosić, noszą ja Ci, którzy zasłużyli na miano członka Waszej drużyny, pozmyślaj tam, że te barwy coś tam znaczą (najlepiej solidarność, posłuszeństwo, honor i jakieś tam cechy żeby zmiękł ). Porozmawiajcie o jego zamiarach dotyczących drużyny. Tylko pamiętaj, żeby w tej rozmowie używać tzn. kanapki (najpierw pochwała, potem jakaś tam surowa uwaga - no i tak na przemian). Harcerz musi zauważyć, ze Ty widzisz też jego dobre strony. Wtedy powinien coś zrozumieć... Że jest w drużynie potrzebny, ale też, ze nie może Cię tak traktować bo jesteś jego zarówno jak i przyjaciółką, ale przede wszystkim DRUŻYNOWĄ! Aha zanim ich obudzisz, zrób im grę nocną z ostrą ciorówą! Żeby zasnęli  od razu, a za jakieś 2, 3 godzinki jak już będą twardo spać pobudź ich po kolei, a na koniec obudź wszystkim razem i zrób kominek z prawdziwą dyskusją... Powidz im wszystkim co Ci leży na sercu i daj się im wypowiedzieć, wspomnij o rozmowie na osobności z każdym z nich i powiedz im, że są wyjątkowi, ale że parę rzeczy trzeba zmienić w Waszej drużynie i daj im się wypowiedzieć na ten temat, możesz też zrobić takie ćwiczenie jak "pajęczyna" najpierw bierzecie np. czerwoną nitkę i zaczynając od ciebie rzucasz do kogokolwiek i mówisz mu co cię w nim denerwuje, jakąś jego wadę, tylko musisz uważać, bo czasem wyplątuje się niezła kłótnia, więc wyjaśnij na początku, ze nie o to przecież chodzi. W ten sposób dowiesz się co myślą o Tobie m.in. Toi harcerze, a także jakie są relacje między nimi... A następnie odkładajcie tą nitkę na podłogę (powinna wyjść pajęczynka), a następnie bierzecie sobie białą nitkę i to samo, tylko z dobrymi cechami - zaletami. Tylko musisz uważać trochę, bo to trochę trudna forma pracy - ona wyjdzie, tylko trzeb ją dobrze zorganizować no i koordynować jej przebieg Życzę powodzenia.

Czuwaj!

Dorota.

Zdefiniuj czym w Twoim środowisku jest Ruch, a czym organizacja. I przeczytaj coś z klasyków...

Ruch ma prężność i zdolność rozwijania się wewnętrznego i ekspando-
wania* na zewnątrz, jeżeli jego hasła są mocne i ciągle żywotne, posiada
dzielnych wodzów, rozporządza konkretnymi metodami i środkami do re-
alizowania głoszonych haseł, skupia jednostki aktywne, zapalne i wytrwałe,
ma zapewniony stały dopływ nowych członków.
Warunki te pozostają ze sobą w ścisłej zależności, co też jest powodem,
że jeżeli tu i ówdzie Ruch się załamie – nie można go wówczas podtrzymać
doraźnymi pociągnięciami. Tam, gdzie choćby jeden z tych warunków nie
dopisuje, następuje kolejne odpadanie innych – Ruch słabnie. Na przy-
kład: brak wodzów pociąga za sobą niejasne podawanie haseł, wypaczanie
metod i środków działania, które znowu pociągają za sobą wykruszanie się
z Ruchu jednostek aktywnych i wartościowych, a zarazem zatamowują do-
pływ nowych jednostek, nie wykazując w praktyce swej atrakcyjności. Po-
dobnie, jeżeli braknie w Ruchu metody i środków, harcerze nie mają spo-
sobów osiągania podawanych haseł, realizowania ich, tracą wiarę w nie,
wodzowie pozbawieni są możliwości ujęcia inicjatywy jednostek, tworzy
się zamęt, szukanie sposobów na własną rękę, nierzadko dochodzi się do
haseł sprzecznych z harcerskimi ideami, ruch się zatraca, uciekają aktyw-
niejsze jednostki. Jeżeli gromada jako organizacja się trzyma, to napływa-
ją do niej jednostki niedołężne, słabsze, mniej wartościowe, pozwalające
narzucić sobie organizację, a nie zaznać Ruchu.
Ruch i organizacja muszą się wziąć za ręce, aby stworzyć żywą, moc-
ną, a zarazem zwartą całość. Przerost organizacji zabija Ruch. Gdzie nie
ma Ruchu, tam traci sens organizacja. Przerost Ruchu, wybujanie ponad
siły organizacji rozbija ją, czyniąc Ruch nieuchwytnym, mało zwartym.
Organizacja jest znacznie łatwiejsza do stworzenia niż ruch, dlatego
gdy ruch słabnie z jakiegokolwiek powodu, odruchowo prawie chcemy
go ratować, usprawniając jeszcze bardziej organizację. Odruch ten zupeł-
nie niewłaściwy i tym niebezpieczniejszy, że pozornie sprawę poprawia,
życie harcerskie wzmaga. Na przykład z powodu braku zastępowych słab-
nie życie w zastępach. Drużynowy bierze wszystko w swoje ręce, prowa-
dzi życie całą gromadą, udoskonala agendy drużyny, urządza imprezy,
wycieczki, ćwiczenia tej gromady itp. Włożywszy w tę pracę ogromną
ilość sił i czasu, może uzyskać pozory życia harcerskiego, z daleka wi-
dziana drużyna wygląda na bardzo ruchliwą, sprawną, zgraną, efektowną.
Ale będą to tylko pozory ruchu, wynik dobrej organizacji, efekt wysiłku
jednostki, nie będzie to zbiorowym tworem wszystkich – nie będzie ru-
chem – bo brakło wodzów i systemu.
Pozory te są tak złudne, dając chwilowo pewien efekt, że pozwalają się
wprowadzić w błąd niejednemu harcmistrzowi1. Zaryzykuję twierdzenie,
że wiele gromad harcerskich i ich wodzów jest na tej błędnej drodze.

Jeśli porozmawiasz z nimi tak jak Dorota Tobie zaproponowała, to problem się powtórzy, bo pewnie (jak maksymalnie dobrze pójdzie) to rozwiążesz skutek maleńki, i to na chwilę. Ale nie przyczynę.
Ruch koleżanko ruch. Jeśli nie jesteś wodzem, nic nie zdziałasz. Dla mnie sytuacja, że z takim problemem się zwracasz na forum tutaj już jest dla mnie wskazówkę, że tym wodzem w tym momencie nie jesteś. Masz dla siebie w swoim środowisku autorytet? Swojego wodza? Kogoś na kim możesz się wzorować i może być dla Ciebie przyjacielem?

Anusiaczek_94 super, że Ci się udało. Życzę dalszych sukcesów!
Boję się, że ja niedługo będę w podobnej sytuacji, co jakiś czas temu Ty. Drużynowy nie ma na nic czasu. Wiem, że odda mi drużynę. No, ale rok mnie nie było. Musiałam zrobić sobie przerwę, bo się wypaliłam. Wróćiłam we wrześniu zeszłego roku. Nie jestem ani autorytetem, ani mnie za bardzo nie szanują . W szególności dzieci 12-letnie (a ja mam prawie 18 lat!). Dzisiaj chłopiec sypał we mnie śniegiem. Naprawdę nie wiedziałam, co zrobić. Takie niesłuchanie mnie boli mnie najbardziej. Naprawdę nie wiem co robić .

Ostatnio edytowany przez Natalka92 (23-01-2010 13:13:12)

zielonetrampeczki napisał:

miałam podobny przypadek w drużynie z mojego szczepu. nowa drużynowa chciała się przypodobać drużynie no i pozwalała im na wszystko. drużyna po chwili miała ją za zwykłego członka drużyny, przy niej klnęli, rzucali mundurami, a ona nic im nie mówiła, bo bała się stracić dobrej reputacji. powodzenia !

Jaka paranoja...!
Nie wiem, no może coś mi się pomyliło, ale według mnie na funkcje drużynowego zasługuje ten, który jest wystarczająco pochłonięty w ZHP, sprawdza się w organizacji nie tylko imprez, biwaków itepe, ale też zbiórek (i nie tylko!), zdobywa odpowiedni kontakt z WSZYSTKIMI członkami drużyny, a poza tym jest w stanie się wybić ponad innych w pozytywny i odpowiedni sposób. Drużynowy nie powinien, ba, nie może sie unosić ze swoja funkcją, ale tez nie powinien się za bardzo z pouchwalać.

Ostatnio edytowany przez Janik.028 (31-01-2010 13:05:35)

Jestem nowa, więc jeśli napisałam nie tam, gdzie trzeba, to z góry przepraszam.
Jestem nowa zarówno na forum, jak i w harcerstwie. Właściwie to jeszcze nie jestem w harcerstwie. Zacznę od początku:
Już od kilku dobrych lat ciągnęło mnie do harcerstwa, w końcu odważyłam się i poszłam do pewnej drużyny na zbiórkę. Miałam wtedy może jakieś 11 lat. I przeżyłam wielkie rozczarowanie - nikt się nami, dziećmi, nie zajmował, starsze dziewczyny (przypuszczam, że drużynowa i przyboczne) trzepotały tylko rzęsami do chłopaków, z którymi przychodziły na zbiórkę (chyba nawet nie byli związani z harcerstwem). Może właśnie dlatego harcerstwo w naszym mieście upadło. Na kilka lat wszystko wygasło, a teraz zaczyna powoli odżywać.
Przyczynił się do tego nasz nowy ksiądz . I to właśnie on ogłaszał, że potrzebuje gimnazjalistów i licealistów, aby poprowadzili drużyny dzieci (jest on w kontakcie z komendantem). Pierwsze "poznawcze" spotkanie już się odbyło, niestety wiadomość nie dotarła do mnie na czas i nie byłam na nim. Wiem, że rozmawiali tam o szkoleniach na drużynowych,ale harcerka, która wszystkich "wprowadzała" nie mówiła nic o granicy wiekowej, pytała się tylko, czy wszyscy idą do liceum i wszyscy tam obecni potwierdzili, więc nie rozwijała tego tematu.
A ja mam 15 lat.

Czy jest możliwe w takim wieku przejść szkolenia i zostać drużynową?

Wiem, że niektórzy napiszą, że to karygodne, że osoby wcześniej niemające związku z harcerstwem zostają po szkoleniu drużynowymi. Jednak w naszym mieście harcerstwo nie działa, osoby, które kilka lat temu były drużynowymi albo wyjechały, albo nie są już zainteresowane. Więc zostają tylko osoby, które mają chęci, ale nie mają doświadczenia.
I wiem, że drużynowy to bardzo odpowiedzialne zadanie.

Ostatnio edytowany przez paulieya (01-06-2010 09:09:07)

Hmm... W Suwałkach. 30 km od mojego miasta.

Dodam jeszcze, że chodzi o ZHR, nie o ZHP.

Ostatnio edytowany przez paulieya (02-06-2010 06:25:10)

Ale jest problem , że każdy jest w ZHP, a my mamy być w ZHR. Zresztą już prawie wszystko jest załatwione. Tzn. ksiądz sam tak pokierował sprawami - moi 16letni koledzy/koleżanki dostaną drużynę, chociaż też nie byli związani z harcerstwem. To wiem na pewno. Chodziło mi tylko o to, czy zdarzają się takie przypadki, że 15 letnia osoba ma drużynę i czy to możliwe.
Teraz zorientowałam się, że napisałam na złym forum. Chodzi mi o zuchy. Wiem, że to nie zmienia diametralnie sprawy, ale sądzę, że trochę łatwiej poprowadzić osoby młodsze niż prawie rowieśników (chociażby ze względu na szacunek i to, że nie będą wszystkiego krytykować).

EDIT: Już się wszystko wyjaśniło Wszystko jest na dobrej drodze.

Ostatnio edytowany przez paulieya (03-06-2010 15:55:29)

autorytet sobie wypracujesz odrobiną rygoru (ale bez przesady oczywiście) oraz uświadomieniem dziewczynom, że teraz jesteś DRUŻYNOWĄ i kierujesz drużyną.
ja po moim drużynowym przejęłam moją drużynę wędrowniczą, w której jestem NAJMŁODSZA. wydaje się szalone, ale naprawdę trochę z nimi pogadałam i uświadomiłam im tą zmianę. teraz wszystko jest ok. ;-)
także myślę, że dasz radę.
Powodzenia i gratulacje ;-)

Czuwaj.