Wiesz, mi tutaj nie o nazwę chodzi ,a o sposób i rodzaj pracy. Rozumiem, że drużyna dorasta i harcerze nagle z młodszych wchodzą w wiek starszoharcerski-taka kolej rzeczy, to jest naturalne. Jedni zaprzestają na tym i tylko przemianowują drużynę z harcerskiej na starszoharcerską, inni oddają swoich ludzi do drużyn pracujących w danym pionie metodycznym, jeszcze inni, tak jak ja-robią nabór i tworzą wielopoziomówkę. Jeśli postępujesz jak w moim przypadku to stwarzasz im kolejne podwaliny pracy i już Ci Twoi starsi jako zastępowi pracują ze swoimi ludźmi, nowymi w drużynie. Mimo iż mam zaufanie do swoich zastępowych, to nadal z nimi pracuję podczas rad drużyny, obserwuję i pomagam w razie potrzeby, bo taka jest moja rola. Prowadzę, lecz nie ciągnę na siłę bo wiem, że sami muszą jeszcze wiele rzeczy odkryć.  Jednak nie mogę pozwolić sobie na „słabszy” kontakt z nimi, bo wiem, że ma to swoje odbicie w pracy drużyny, tym bardziej, że sami jako młodzi prowadzą młodych. Najlepiej przed osadzeniem na funkcjach przydaje się dobry kurs zastępowych. Wiem już też, że zbyt wczesne postawienie zastępowych przed obowiązkami płynącymi z tej funkcji i mniejsza kontrola potrafią być destrukcyjne(uczę się na błędach). Trzeba w sumie nieźle nakombinować, żeby zapewnić im pole do samorozwoju i pracy z rówieśnikami, bo to niezwykle istotne. Nie tylko obowiązki, ale też szczypta przyjemności ze wspólnego przeżywania, wyjazdów, zadań i różnorakich akcji. Trzeba koniecznie o tym pamiętać bo nakładając na nich tylko obowiązki szybko można ich stracić. To jak wypalenie zawodowe, gdzie po pewnym czasie praca przestaje dawać satysfakcję-dlatego właśnie pracują w zastępie wędrowniczym, gdzie sami się nakręcają i realizują. Co do starszych, to oni zaczynają już sami pisać swój plan pracy przy czujności zastępowego, część z nich pełni też funkcję podzastępowych oraz inne funkcje w zastępach. Uczą się przez różnorakie formy odkrywania i realizacji postawionych sobie celów. Ale w tym wszystkim i o młodych należy pamiętać, bo należy im poświęcić tyle samo, jak nie więcej uwagi z racji wieku i potrzeb. Wszystko to zakręcone i rzeczywiście wymaga od drużynowego wysiłku i poświecenia czasu, dobrej organizacji, świadomości i wsparcia przybocznych oraz wiary w to co się robi. Ja czasami się w tym wszystkim gubię, bo jak wspominałem-brak mi kogoś kto mógłby mi pomóc i poprowadzić w razie potrzeby. Jestem pionierem jeśli chodzi o pracę z wielopoziomówką w moim macierzystym hufcu, nikt przede mną też nie działał z 3 pionami jednocześnie, dlatego wiele rzeczy robię na wyczucie. Ciężko, ale idzie Tak jak pisałeś, z młodszymi można realizować dokładnie te same plany, które wprowadzaliśmy wcześniej już w życie ze swoimi zastępowymi i o tyle jest to dobre, że można to poprawić i wprowadzić nowe innowacyjne pomysły, a i zastępowi prowadząc zbiórki wprowadzają swoje nowe koncepcje jak i wzorują się na pozytywach które sami zapamiętali. Koło wzajemnie się napędza –Ty uczysz się na błędach, doskonalisz,  Twoi harcerze też wyciągają wnioski, wzorują się ale i usamodzielniają. To właśnie mam na myśli, takie oto skuteczne działanie drużyn y wielopoziomowej.